jueves, 27 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 203 – MOONCHILD, Apolo, Barcelona, 29.11.06


El concert de MOONCHILD va ser una bestiada! John ZORN dirigia una banda formada per MIKE PATTON, TREVOR DUNN i JOEY BARON, un projecte molt experimental i avantguardista amb improvisació lliure, dirigida per ZORN, on mesclaven de tot, rock, jazz, hardcore, però sobretot predominava el noise. El PATTON es va dedicar a xisclar i a fer sons guturals sobre aquelles bases tan inquietants. Veig que també en vaig fer la crònica per a REUX Magazine.

Gran noche la del mièrcoles 29. La sala Apolo de Barcelona presentó uno de los mejores conciertos de este ya casi finalizado año. Se trata de un nuevo proyecto del polifacético JOHN ZORN, músico entre los músicos, director de los más grandes experimentos, a todos los niveles y en todos los estilos. Sólo hay que dar un pequeño vistazo a su carrera para comprobar que Mr. ZORN puede jugar con todo, desde lo más freejazz vanguardista con ELECTRIC MASADA  o algunos de sus Filmworks, hasta lo más rockero y brutal con NAKED CITY o PAINKILLER, pasando incluso por la música étnica con MASADA, donde repasa a su manera música kezmer fusionándola  con jazz, o por los infinitos directos de LA ORQUESTA DEL CAOS, donde reúne músicos en cada ciudad que visita para dirigirlos en un concierto único e irrepetible. Lo cierto és que ZORN es uno de los grandes investigadores de la música contemporánea, y de nuevo hemos tenido el placer de escucharlo. MOONCHILD es el nombre que da título a este nuevo proyecto, una nueva versión de su siempre interesante labor, en este caso totalmente harcore, a manos de gente tan querida y también tan experimental como MIKE PATTON, voz, (FAITH NO MORE, FANTÔMAS, MR. BUNGLE, TOMAHAWK…), TREVOR DUNN, bajo, (FANTÔMAS, MELVINS…) y JOEY BARON, bateria, (NAKED CITY, MASADA, y músico acompañante de gente con estilos tan variados como Chet Baker, Dizzy Gillespie, Laurie Anderson, David Bowie, Ellery Eskelin o John Medeski, entre otros.), y donde ZORN se limita a dirigir su proyecto desde la mesa de mezclas, dando a cada músico un guión a seguir bajo su interpretación improvisada. El concierto de Barcelona fue algo mágico. La sala Apolo estaba abarrotada de gente deseosa de escuchar algo nuevo y diferente por parte de estos cuatro grandes músicos.  En el escenario una gran bateria dominaba la acción, y tres atriles (uno para cada músico) flanqueaban su posición. Pasaban los minutos y el público se impacientaba, empezando a silbar y gritar. Al fin, un cuarto de hora más tarde, salieron los tres músicos, BARON, DUNN y el tan esperado PATTON, que se llevó la más grande ovación, al tiempo que presentaba la banda. Sin más dilación, estos supergenios empezaron a descargar los ritmos más brutales al tiempo que PATTON se retorcía por el escenario cual poseso. Ritmos incontrolados de bajo y batería, combinando compases imposibles de descifrar con los más desgarradores sonidos de voz que MIKE podía interpretar. Composiciones harcorianas con ritmos y riffs salvajes y esquizofrénicos se mezclaban con momentos ambientales, donde el volumen quedaba a casi cero y provocaba el silencio en toda la sala. Momentos de éxtasis que se convertían en puro speed cuando retomaban de nuevo la parte más harcore del tema.  Y así hasta once fabulosos temazos. Todos notábamos estar presentes en algo más que un concierto de rock. La pura improvisación, sólo regida por las pautas de JOHN ZORN, nos llevaba a un mundo underground, en toda regla. Aquí no hay normas, ni tiempos, ni compases a seguir… cada uno camina entre la intuición y la batuta de ZORN, y el milagro se crea.  Imposible de descifrar, hay que verlo para creerlo. Porqué tampoco escuchando el disco se puede percibir la magia del directo. Lo que nos ofrecieron fue música en expresión pura, desde el primer momento hasta el final. Sin concesiones. Una experiencia tremenda que culminó con la aparición de JOHN ZORN al finalizar el concierto para saludar. La ovación fue tan tremenda que no tuvieron más remedio que regalarnos un bis, y ahora sí, con ZORN dirigiendo el cotarro cual frenetic man y obsequiándonos con la versión más apoteósica de toda la noche. Brutal. Sin palabras. Y a pesar de los grandes chirridos que descargó el público para una nueva aparición, sólo conseguimos que salieran a saludar una vez más, momento que ZORN aprovechó para volver a presentar a la banda y abrazarse efusivamente a PATTON. Sé que la gente quería más, que muchos se quedaron con ganas, sobre todo porque el final con ZORN fue apoteósico, y porque lo habíamos estado esperando durante toda la actuación. Pero lo cierto es que esa gente acababa de darlo todo, incluso el alma… era imposible que pudiesen continuar con ese ritmo. Yo por mi parte tengo muy claro que “lo bueno, si breve…”, así que me marché hipersatisfecha con lo que había recibido, y también muy agradecida a los músicos que miran más allá. 

miércoles, 26 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 202 – NOMEANSNO, KGB, Barcelona, 25.11.06


El tercer cop que vaig veure NOMEANSNO venien a celebrar el seu 25è aniversari, i presentaven l’àlbum ‘ALL ROADS LEAD TO AUSFAHRT’, d’aquell mateix any. Com sempre havien fet un treball musical increïble. Al concert en van tocar uns quants temes, però també en van fer dels discos anteriors. Ho vem passar més que genial, com sempre, amb ells era impossible avorrir-se. Tenien temes molt interessants musicalment i lletres molt divertides. Sempre n’he estat molt fan, són un trio perfecte! Al final del bolo vem poder saludar-los, i ROB WRIGTH em va signar un autògraf.




martes, 25 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 200 i 201 - XIV FESTIVAL BAM (BARCELONA ACCIÓ MUSICAL), Antiga Fàbrica DAMM, Eixample-Barcelona, 24.9.06 + Parc del Fòrum, Barcelona, 25.9.06


ASIAN DUB FUNDATION venien dins del festival BAM en la seva XIV edició, en un escenari situat davant de l’antiga fàbrica Damm de l’Eixample. No els havia vist mai en directe, i com que era gratuït hi vaig anar. Feien una barreja de dub, rap, d'n'b...  Va ser un concert molt divertit, no vem parar de ballar. Ells portaven una gran banda de bons músics, i van fer un molt bon concert. Tothom s’ho va passar bé. I també amb SKA CUBANO,  una altra gran banda anglesa, que feia una barreja d’ska amb músiques tradicionals cubanes. Molt divertits també, però no tant originals. I el dia següent vem anar al Fòrum on hi havia una oferta més pop, MCLAN, EL CANTO DEL LOCO i PEREZA (a aquests darrers els havia vist en un Festimad). I també amb entrada gratuïta. Per això no hi ha entrades. 


ASSIAN DUB FUNDATION

lunes, 24 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 199 – BRUJERIA + HORA ZULU, Razzmatazz 2, Barcelona, 23.9.06


Per al concert de BRUJERIA, els de REUX Magazine em van tornar a donar el reportatge. Allò va ser un concert bestial, la sala estava a petar, BRUJERIA sonaven brutals, i m’ho vaig passar molt bé. El guitarra ‘EL EMBRUJADO’ em va tirar la pua. No tinc l'entrada perquè anava amb acreditació. I aquesta n’és la crònica, i les fotos sós de l'Ant: 

Tras pocos meses después de su visita al Viña Rock, BRUJERIA vuelve por estas tierras para presentar de nuevo su brutal show. BRUJERIA es uno de los grupos malditos donde los haya. Y si no lo son más, es porque no han llegado a niveles comerciales más altos, pues si así fuera, ya se encargarían rápido de acallarlos, como así sucede en muchos de sus conciertos del nuevo continente. Sus textos mordaces, violentos hasta la exasperación, pregonando malos vicios con un lenguaje casi aberrante, transportándonos a una vida oscura y extrema, hacen que su presencia sea un peligro para los "políticamente correctos". Por suerte, en España aún podemos gozar de algunas libertades (cada vez menos) que otros países ya no contemplan. Y así, BRUJERIA pasa por nuestro país sin ser noticia de prensa diaria, pero arrasando en público en todos sus conciertos. Y así es como nos encontramos el sábado, 23, en la sala Razzmatazz 2 de Barcelona. Las entradas agotadas, y un montón de gente en la calle, a pesar de la lluvia, sin poder entrar. La cola para las acreditaciones hace que algunos nos perdamos la mitad del grupo telonero, en esta ocasión HORA ZULU. Con la sala ya casi al pleno, HORA ZULU descargaban rabiosos su repertorio. Estos cinco sevillanos han sabido dar una nueva visión del rock metálico, acoplando juegos de contundentes ritmos, por parte de JAVI CORDOVILLA y ALBERTO PINTO, batería y bajo respectivamente, y potentes riffs de PACO LUQUE, a unas voces de estilo más andaluz, rapeando en ocasiones, rumbeando en otras, interpretadas de manera fantástica por AITOR VELAZQUEZ, al tiempo que son flanqueados por el Dj' ALEJANDRO LASTRA, y siempre bajo un sonido duro e implacable. Un melange al que le han sabido sacar todo su jugo. Con una buena puesta en escena y la simpatía de AITOR, supieron meterse al público en el bolsillo y dejar el ambiente suficientemente bien caldeado para la llegada de los reyes del "metal del machete". Tras media hora de espera, en la que la sala acabó de llenarse al completo, salieron con el rostro tapado, al más puro estilo bandolero, los nuevos y misteriosos miembros de la banda más anárquica del planeta. ¿Por qué lo digo? Pues porque BRUJERÍA no es un grupo convencional, es más una idea, un mensaje, una filosofía de vida, un ente. Y por ello no hay personajes identificables, al menos no de manera oficial. Las identidades no cuentan, lo que cuenta es el fin. Y también por esto el grupo puede ser una caja abierta donde cualquier espíritu puede tener su sitio. Así es como han pasado un montón de gente por sus filas, eso sí, todos ellos de un gran nivel técnico, como algunos miembros de FAITH NO MORE, FEAR FACTORY o NAPALM DEATH, que formaron parte de la banda en sus inicios.  Los rumores sobre los componentes  actuales nos dan nombres de gente de CARCASS, CRADLE OF FILTH, AT THE GATES, THE HAUNTED…, pero ellos no han confirmado nada, o sea que nos quedamos un poco con el enigma de esta banda, que, por otro lado, es también parte de su encanto. Creado por JUAN BRUJO en 1990 para tener una alternativa de rock hispano para latino-américa, BRUJERIA es una leyenda viva. Hasta el momento han dejado tres CD’s, “Matando Güeros”, “Raza odiada” y “Brujerizmo”, aparte de cinco singles, entre los que destacamos “Demoníaco” y “Machetazos”, entre otros. El concierto de Barcelona fue un repaso a toda esta discografía. Con un sonido brutal, los tres instrumentistas empezaron a descargar con furia los primeros ritmos  de “Verga del brujo”  y al momento salieron los dos vocalistas para encadenar sin concesiones temas como  “Cuiden a los niños”, “La ley de plomo”, “Colas de rata”, “Vayan sin miedo”, “Marcha de odio”, “Mecosario”, “La migra”, “El desmadre”.  A esta altura de la noche, la gente ya estaba como loca. El grupo suena más fuerte que antes, digamos que llegan a un hard grindcore extremo en todo su esplendor. Guitarras feroces, ritmos poderosos, textos provocadores y una actitud psicópata envuelven todo su show. La actuación sigue con “Anticastro”,  Revolución”, “Castigo del brujo”, “Hechando chingajos”, “Christo de la Roca”, “El patrón”, “666”, “La traición”, siempre con una presentación del tema por parte de JUAN BRUJO, quien llevó en todo momento la voz cantante. El buen nivel técnico del grupo hace que saquen toda la potencia a los instrumentos, los cuales en todo momento suenan agresivos, salvajes, en definitiva, brutales.  La historia continua con “Misas negras”, después de que el BRUJO nos preguntara si queríamos misa, con esa voz desgarradora y atroz, la misma con la que más tarde nos presentó a la banda: EMBRUJADO  a la guitarra, CYNICO al bajo, PODRIDO a la batería y FANTASMA en la segunda voz. Y el cubano fue el encargado de presentar a JUAN BRUJO, enmascarado con la bandera de Méjico, bajo la ovación de toda la sala.  Luego  siguieron con “Consejos narcos” y “División del Norte”, tema con el que finalizaron el show. Tras unos minutos de abucheo por parte de los cientos de seres apretujados que estábamos ahí, volvieron a salir para descargar con más potencia, si cabe, “Pito Wilson” y “Matando Güeros”, en el que el BRUJO sacó un machete de más de medio metro, con el que estuvo jugando durante todo el tema. Después de estas dos renovadas versiones volvieron a desaparecer tras el escenario. Pero la gente quería más y no se conformó con un solo bis, así es que volvieron a salir para derrochar toda la energía que les quedaba en una aplastante y alargada versión de “Brujerizmo”, tema que da título a su último CD. Tras desaparecer por segunda vez, el público no se dio aún por vencido, y siguió pidiendo más. Pero la banda ya estaba rota con tanta brutalidad y sólo salieron para despedirse de la gente bailando al ritmo de una “Marihuana” (la “Macarena” en versión brujeril) al son de playback.  Y así acabó uno de los conciertos más demoledores de esta mítica y controvérsica banda, clandestina en unos sitios, clausurada en otros, y disfrutada aquí para nuestro placer. Una banda misteriosa que, para bien o para mal, nunca te dejará indiferente.  



BRUJO
                                                                            
CYNICO
EMBRUJADO
PODRIDO
FANTASMA






domingo, 23 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 197 i 198 - SUMMERCASE FESTIVAL, Parc del Fòrum, Barcelona, 14 i 15.7.06

 

A Barcelona s’estrenava un nou festival urbà, el SUMMERCASE, que incloïa un cartell de dos dies amb més de cinquanta grups, entre els quals NEW ORDER, MASSIVE ATTACK, PRIMAL SCREAM, DAFT PUNK, CHEMICAL BROTHERS, HAPPY MONDAYS, SIGUR ROS, CARDIGANS, FATBOY SLIM, SPARKS, i molts altres. Hi vaig anar amb el Jordi C i amics més d’aquest estil de música, i ho vaig passar bé, perquè tenien bon gust i sabien triar els concerts. Vem veure molts concerts, alguns de grups que no coneixia. Però em va molar veure NEW ORDER. I vem ballar molt amb els set de CHEMICAL BROTHERS, o el de DAFT PUNK el dia següent, que portaven un escenari com una nau espacial piramidal molt guapa. I també molava l’escenari de MASSIVE ATTACK i la gran banda que portaven, que van sonar molt bé i van fer un gran concert. I m’ho vaig passar divertit amb PMSCRM, però també va ser allà on algun cabró em va robar la bossa. Una putada, perquè em vaig quedar sense res per la resta de la nit, per sort anava amb penya i em van salvar la set i el fum. 











sábado, 22 de junio de 2024

Quaderns de Bitàcola nº 196 - JAKY LIEBEZEIT & BURNT FRIEDMAN, Mercat de les Flors, Barcelona, 7.4.06


No feia ni una setmana que havíem vist el BRUFORD, que ja teníem l’ocasió de veure un altre dels grans bateristes que ens havien marcat a la vida, JAKY LIEBEZEIT, el bateria de CAN. En aquell concert acompanyava BURNT FRIEDMAN, un músic electrònic també alemany, amb qui no va parar de col·laborar. Tots dos feien una mena d’experimentació amb el dub, el jazz, el kraut... una música molt personal i mínimal que es transformava en màgia a les seves mans. El LIEBEZEIT amb una bateria sense bombo, feia unes bases tan simples, però de ritmes tan complicats, allà no hi havia res quadrat. Tot sonava amb un bon gust absolut, que l’únic que em podia recordar era PHANTOM BAND, la seva banda dels vuitanta. Vem flipar molt! I després del concert vem anar a saludar el LIEBEZEIT i ens va signar l’entrada.




Quaderns de Bitàcola nº 195 – IN FLAMES + SEPULTURA + DAGOBA, Razzmatazz, Barcelona, 4.4.06


Razzmatazz oferia un festival de metal, i REUX Magazine em va aconseguir les entrades, però aquest cop no havia de fer-ne la crònica. El Razz estava a petar, i estàvem apilotats a primera fila. El concert va començar amb DAGOBA, un grup francès de death-metal-industrial que no va estar gens malament. A SEPULTURA era la cinquena vegada que els veia, però la primera amb DERRICK GREEN a les veus, i ROY MAYORGA a la bateria, en substitució del MAX i de l’IGOR CAVALERA. Era rar que els dos germans que havien format la banda ja no hi fossin, i que el grup continués i no es notés gaire la diferència. Venien a presentar el seu darrer àlbum ‘DANTE XXI’, i continuaven sonant igual de potents, però ja no eren tan salvatges, malgrat que els antics èxits el personal es va desmadrar com en els vells temps. I finalment va ser el torn d’ IN FLAMES, un grup de nu-metal a qui no coneixia, però que estava tenint molt èxit en aquells moments, malgrat que després de SEPULTURA van sonar més deslluïts per mi.